Αφιερωμένο στην γενιά του 80

"...H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room.
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...."

Αφιερωμένο στην 311 λελε σειρά

"...H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να απολυθούμε.
Ήμαστε μια σειρά σε αναμονή: περάσαμε την θυτεία μας περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε για ώρες πριν το φαγητό για τη φρουρά, μία ώρα μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί γιατί το ΚΨΜ ήταν κλειστό. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι πράγματι απολυθίκαμε. Εμείς ταξιδεύαμε σε καναδέζες χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, εννιά άτομα σε μία καναδέζα και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο του στάγιερ». Δεν είχαμε πόρτες, θέρμανση, φοριαμούς και μπουκάλια ποτών στο θάλαμο. Βγαίναμε στην αναφορά με κράνη και εξάρτιση, κάναμε αγγαρίες, καβαλάγαμε τούβλα, μάρμαρα χωρίς καροτσάκι. Τα κρεβάτια ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και οι ασκήσεις μας ήταν βίαιες. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας το πεδίο βολής για να κάνουμε άσκηση πύρ και κίνηση και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε πραγματικά πυρά. Κουβαλούσαμε τεράστιους στόχους και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το λόχο τρέχοντας το πρωί, κουβαλούσαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο λόχο παρά μόνο αφού είχαν σχολάσει τα στελέχει. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει όταν φιδιάζαμε. Μας έσπαζαν τα νεύρα οι ΕΠΟΠ και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Παθέναμε δηλητηρίαση όταν τρώγαμε στα μαγειρεία και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για στρατιώτες και όλα θεραπεύονταν με ολιγόωρο υπηρεσιακό . Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε κοριούς στο θάλαμο και ο ΑΥΔΜ μας το αντιμετώπιζε ξεφτίλίζοντας μας. Δεν είχαμε υπολογιστές κινητά. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους σε κάποια έξοδο και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο internet cafe του χωριού και εκεί συναντιόμασταν για να πιούμε ουίσκι και να δούμε καμιά τσόντα.... μέχρι εκεί έφτανε η διασκέδαση. Περνούσαμε τη μέρα μας με αγγαρίες, κουβαλόντας πυρομαχικά.


Φτιάχναμε  τις αποθήκες μόνοι μας. Χάσαμε χιλιάδες πολύτιμες ώρες. Πίναμε νερό από τους εκμεταλευτές που είχαν τα μηχανήματα πωλητές και όχι από τη βρύση, εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβγαζαν τα κέρατά τους. Στοχεύαμε σαύρες και πουλιά με τα Μ16 στην σκοπιά, παρά το ότι είχαμε γεμάτους γεμιστήρες και δεν υπήρχε ασφάλεια. Θεέ μου!
Πηγαίναμε περπατώντας μέχρι το πεδίο βολής και φωνάζαμε συνθήματα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τον ΑΥΔΜ, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό στρατόπεδο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σκηνάκια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την τιμωρία. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί στρατιώτες όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν μέσα. Δεν υπήρχαν βίσματα εκει για να βγούν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε σκοπιές μονόωρες κάπιους μήνες το χειμόνα και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στις εκπαιδεύσεις χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και με μαθήματα καταστολής εξέγερσης, περιπόλων αναγνώρισης, καταδρομικών πρακτικών, ανορθόδοξου πολέμου.  Φτιάχναμε όμως φανταστικά ναρκοπέδια και κρυβόμασταν τέλεια στα χαρακώματα. Μας ρίχνανε οι αξιωματικοί κρατήσεις και φυλακές και μας βάζαν χέρι.
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε να μας χώνουν και καταστραφήκαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που οι σημερινοί στρατιώτες βάζουν βίσμα.
Αν εσύ είσαι από τους «311 λελε»... συγχαρητήρια! Είχες την ατυχία να περάσεις 9 μήνες εμπλοκή...."